Bu noktada sahip olduğum beden algısının %100 sağlıklı olmadığını da söylemeliyim: Her sahil kenarı tatiline gideceğim zaman hafiften bir bikini tedirginliği ruhumu kemirir. Tombiş de olsalar bacaklarım yürümemi sağlıyor, kollarım yük taşıyorlar. Bu beden olmadan hayatta kalmam imkansız, o halde onu bu kadar aşağılamanın anlamı ne? Hiçbir zaman tatmin olamadık günümüz insanı olarak burnumuzdan, dudaklarımızdan, gözlerimizin renginden, yaş alan cildimizden... Neden?
Hayatımın hiçbir döneminde estetik vs. yaptırmayı düşünmüyor olsam da (en azından şu anki bakış açım bu) kilo anlamında her zaman ulaşmam gereken daha ileri bir seviye varmış gibi hissettim çoğu zaman. İtalya'da olduğum zaman zarfında da bazen böyle hissettim.
Yine abartmadan tatlı, pizza vs. yiyordum ancak her tarafa yürüyordum, ve saat 19.00'dan sonra bir şey yemiyordum. Gün içerisinde 20.000 adım bile atmış olsam akşam 9-10 gibi egzersizlerimi ihmal etmiyordum. Bir süre sonra yatmadan önce yaptığım egzersizlerin uyumamı kolaylaştırdığını fark ettim, çünkü seyahatte olduğum, tatil yaptığım vs. zamanlar egzersiz yapamadığımda gece uyumakta zorlanıyordum.
Chloe Ting, egzersiz yapmaya çok alışkın olmayan bireyler için 10,15,20 dakikalık videolar hazırlayarak bunlardan iki haftalık-bir aylık programlar oluşturuyor. Bir websitesi var, oradan programlara tıklayarak videolara ulaşıyorsunuz. Eğer bir spor geçmişiniz varsa egzersizler size hafif gelecektir, ancak sağlık durumu elverişli olan başlangıç seviyesindeki kişiler için güzel olabilir. Kısa zamanda güzel sonuçlar alabiliyorsunuz. (Sakatlanmamak için başlamadan önce doktorunuza danışınız.) Chloe Ting'ten sonra Pamela Reif gibi başka sporcuların Youtube videolarına da denk geldim ve ev egzersizlerinin bana epey yardımcı olduğunu söyleyebilirim. Kişisel tecrübem Pamela Reif'ın egzersizlerinin kasları daha çok hissettirdiği yönünde, Chloe Ting ise göreceli daha hafif egzersizleri daha yüksek bir tempoyla yaptırıyor.
Türkiye'ye geldiğim bir yaz, genel kontrol için kan tahlili yaptırdım ve çok da sağlıksız beslendiğimi düşünmüyor olmama rağmen kolesterolüm biraz yüksekti. İyi haber, iyi kolesterolümün (HDL) de yüksek olmasıydı. Bunun yanında insülin direncim de bana oradan göz kırpıyordu. Doktor "bu kiloda insülin direncin var, 80 kilo olsan bu rakam çok daha yüksek olurdu. Sakın kilo alma" demişti. Bu kan tahlilinden sonra her ne kadar tatlıyı yeniden bırakmam gerektiğine ikna olmuş olsam da ne yazık ki dirayetimi koruyamadım. Kilomu aşağı yukarı koruyor olsam da tatlı ve diğer karbonhidratları yemeyi sürdürdüm.
İtalya'da yüksek lisansıma devam ederken bir gün, liseden uzun yıllardır görüşmediğim bir arkadaşla yazıştık. Kuzey Avrupa'da bir ülkede yaşıyordu. "Ne zaman görüşelim, he he bir ara görüşelim" derken birkaç saat içinde İtalya'ya bilet aldı. Birkaç hafta içinde İtalya'ya geliyordu, kendisine karşı pek boş değildim ancak bir yandan da yılların onu nasıl birine dönüştürmüş olduğunu kestiremiyordum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder