Çok da iyi gidiyordum aslında, tatlıya olan isteğim uzun bir dönem yok olmuştu; sonra zamanla iradem zayıfladıkça olay daha da zor bir hal almaya başladı. Hiçbir zaman unutmamak gerek: Her şey "ufak bir kaçamak"la başlar. Bu noktada tatlı isteğiniz o kadar da fazla değildir. Tatlı isteğiniz tatlı yedikçe artar, evet yanlış yazmadım, tatlı isteğiniz tatlı yemedikçe değil, tatlı yedikçe artar.
Bir dizi var, baş roldeki adam çok sağlıklı besleniyor, sebze sularıyla falan (benden sağlıklı en azından, hayatımda maydanoz suyu içmiş insan değilim), anlatacağım sahnede gecenin bir yarısı baş roldeki kız ve adam acıkıyorlar. Adam buzdolabından fıstık ezmesi çıkarıyor, kız şaşırıyor: "Fıstık ezmesi, gecenin bir yarısı? Hem de kaşık kaşık?.. Ama siz bayağı bayağı kendinizden geçtiniz?"
"Gel beraber geçelim" diyor adam ve bir kaşık da kızın ağzına uzatıyor.
Bu yaşıma kadar fıstık ezmesi tüketmiş bir insan değildim. Sanki yıllar önce yemiş de beğenmemişim gibi hatırlıyorum. Bu sefer merak ettim: acaba fıstık ezmesi ne menem bir şeydi? (Görünen o ki güzel bir şeydi!) Şimdi denesem sever miydim? Fıstık ezmesi canım, tatlı değil sonuçta (!). Her şey evin yakınındaki marketten fıstık ezmesi almamla başladı! İlk kaşık: "Hımm, ne ki bu?" İkinci kaşık: "Güzel sanki?" Üçüncü kaşık, ve kavanozu bir süre beklettikten sonra ezmenin üzerine biriken yağla birlikte benim gerçek tadı keşfedişim.. Artık çok geçti.
Üç günde kavanozu yarıladıktan sonra bunun biraz-cık(!) da tatlı bir şey olduğuna kanaat getirdim. İçindekiler kısmına da bakınca emin oldum: %70 fıstık, geri kalanı komiklikler şakalar!?! Bu çılgınlığa bir son vermeliydim :( Geri kalan fıstık ezmesiyle birlikte kavanozu çöpe atınca rahatladım: Sıfır şeker hayatıma geri dönmeyi başarmıştım. (Neyime ki benim fıstık ezmesini merak etmek???)
Yeni yeni anlıyorum, herhangi bir şeye bağımlılığınız varsa, bunun ne olduğunun bir önemi yok, şeker, un, hatta genişletip sigara, alkol vs de diyebilirim, sahip olduğunuz bu bağımlılık çok rahat odak değiştirebilir ve bunun asıl -muhtemelen psikolojik olan- sebebini çözmediğiniz sürece o odağı bıraktığınız halde bir diğerine sürüklenebilirsiniz. Amaç şişmanlamaksa şekeri bırakır una yönelirsiniz. İnsanlar nasıl sigara bağımlılığını sakız çiğneyerek ya da el işlerine sararak sona erdirebiliyorsa, yalnız kalamadıkları için bir sevgiliden ayrılıp diğeriyle başlıyorsa bu da böyle bir şey. Burda asıl sorun benim neden şişmanlamayı seçtiğimde. Canımız sıkıldığında, üzüldüğümüzde neden yemeyi seçeriz? Bazıları iştahtan kesilirken bizler neden çıldırırcasına yeriz?... Bunu çözmediğimiz sürece ömür boyu diyet yapmak zorundayızdır, çünkü mütemadiyen kontrolsüzce yemek yer, kilo aldığımızı fark edince de zayıflamak için irademizi kontrol altına almak zorunda hissederiz. Konu irademizi kontrol altına almak olmamalı, konu yemek yemeyi nasıl duygusal bir eylemden çıkaracağımız olmalı bence. Yani üzgün olduğumuzda çikolata yemek gelmemeli aklımıza, yemek yemek bu boyuttan çıkmalı.
Üzgün olduğumda canımın tatlı istemediği bir dönem oldu mu, oldu. Düzenli olarak Sıfır Şeker'i yazdığım dönemde (yani birkaç ay öncesinde) ve yıllar önceki diyet dönemimde canım gerçekten tatlı istemiyordu. Çok yoğun bir şekilde konsantre olmuştum ve tek düşündüğüm zaten bu düzeni devam ettirebilmek olduğu için bırakın canımın tatlı istemesini, ağzıma zorla bile tatlı sokamazlardı. Olay bu psikolojiye gelmekte. Bu noktaya geldikten sonra diyetinizde hiçbir zorluk çekmiyor, beslenme düzeninize zevkle uyuyorsunuz.
Neden şişmanlamak istediğimi (?!) anlayana, ve bu sorunu çözene kadar bu blog benim en büyük yardımcım. Birkaç ay öncesinin düzenine, Sıfır Şeker'e geri dönmek istiyorum, o yüzden bugünden itibaren yeniden, sıkça birlikteyiz canlar :)
Devam edecek.
